قصه خوار ِ قصه باز

«تماشاگر». امروز کشف کردم. کسی که هستم، همین است. «تماشاگر». می‌نشینم دنیاهای موازی آدم‌ها را تماشا می‌کنم. شاید واژه ی بهترش این باشد، من «قصه بازم» درست مثل عمویم که فیلم باز بود. قصه‌هایشان را گوش می‌دهم و قصه ی خودم را بین این همه قصه گم می‌کنم. خودم را در داستان طلاق مادر و پدرش گم می‌کنم، خودم را در بین داستان مرگ دوست پسرش در روز تولدش ، تنفر هر ساله اش از روزی که به دنیا آمد، روحی که هر شب می‌بیند گم می‌کنم. خودم را فراموش می‌کنم وقتی تصمیم می‌گیرد نامادری اش را با مرگ موش بکشد اما نمی‌تواند، لو می‌رود و در انباری زندانی می‌شود. آزاد که می‌شود انقدر غمگین است که در برابرم تصمیم به خودکشی اش را عملی می‌کند، با قدم‌های آهسته می‌رود وسط خیابان و مینی بوسی که با سرعت می‌آید آخرین لحظه ی قبل از برخورد می‌ایستد و او می‌آید هق هق می‌کند. خودم را زمانی گم می‌کنم که دوستش سه سال پیش مرد و هر روز از آن روز به شماره اش پیامک می‌زند و برایش نامه می‌فرستد. خودم را در بین تشنج‌های شبانه ی مادرش گم می‌کنم. زمانی که دستش را زیر دندان‌های مادرش می‌گذارد و خون می‌آید. خون! خودم، کم کم کمرنگ می‌شود، محو می‌شود وقتی او که عاشق ورزش بود حتی با عمل‌های جراحی پی در پی نمی‌تواند دیگر رویایش را دنبال کند. خودم؟ اهمیتی ندارد! پدرش مرد! مادرش مرد! دست راستم سوخته؟! می‌آید من را می‌کشد پشت دیوار، می‌گوید یک بسته قرص خورده، خودکشی کرده است و منتظر است قرص‌ها تاثیر بگذارند. لیوان‌های شیر پشت هم می‌خورانم به او، می‌روند بیمارستان فردا در صورتم جیغ می‌کشد که از تو متنفرم. یک تماشاگر قصه بازم که دست می‌برم به قصه‌هایشان اما دارم کم کم با آهنگ «تو نمی‌دانی» و «تو نمی‌فهمی» و «تو درک نمی‌کنی» بیدار می‌شوم. قصه قصه است اما قصه ی آنها قصه ی من نیست. جام من پر است از این قصه‌ها اما اعتبارش به نام من نیست. من یک تماشاگرم. یک حضور. یک سایه ی شگفت زده که در سایه ی آدم‌ها می‌جهد و همراه می‌شود، بی صدا می‌آید، بی صدا می‌رود. جام من پر است از این قصه‌ها اما دارم بیدار می‌شوم. دست خواهر یازده ساله ام را گرفته ام و از خط‌های راه راه عابر پیاده عبور می‌کنم و صورتم یخ زده، دستم را فشار می‌دهد، اخم می‌کند، حرف نمی‌زند. قصه تعریف نمی‌کند. مادرم خانه نیست. توی شهر نیست و حتی توی کشور نیست. هم زن خانه شده ام، هم مرد خانه! پلاستیک گوجه، خیار و چای لیپتون سبز و زرد در دستم تاب می‌خورد. خیلی وقت است که حس می‌کنم مادر شده ام اما نه فقط مادر ِخواهرم! قصه قصه است اما آن‌ها هیچ کدام قصه ی من نیست. خواهرم من را در آغوشش می‌گیرد و فشار می‌دهد. برایم قصه تعریف نمی‌کند چرا که این قصه دیگر قصه ی من است.

۹۲/۱۰/۱۰

درباره آرزو ویشکا

عاشق زندگی کردنم و به همین دلیل در طول زندگیم به چیزهای متنوعی علاقه مند بودم. من یه مسافرم، یه جستجوگر و یه ماجراجو. دهه اول زندگیم خواستم و تلاش کردم که نقاش بشم، از دهه دوم زندگیم تصمیم قطعی گرفتم که یه نویسنده بشم و همزمان قدم های اولم رو به سمت دنیای روانشناسی برداشتم و توی دانشگاه با خوندن هفت ترم شیمی کاربردی از مسیر اصلی زندگیم منحرف شدم اما خوشبختانه شجاعتش رو پیدا کردم که از این باتلاق در بیام و به مسیر مورد علاقه ام برگردم و حالا ترم شش مترجمی زبان انگلیسی باشم تا وقتم رو به ترجمه خبر و داستان بگذرونم، مترجم سینمای هنر و تجربه باشم و به عشق های دیرینم بپردازم. برای ادامه این راه می خوام برای ارشد روانشناسی بخونم و در کنارش جدی و جدی تر بنویسم.

مترجم و دستیار امور بین الملل سینمای هنر و تجربه
مترجم نوپای کتاب و داستان های ادبی
مترجم آزاد
دانشجوی انصرافی شیمی کاربردی
دانشجوی ترم ششم مترجمی زبان انگلیسی
فراگیر دوره های راهنمای طبیعت گردی موسسه ارسباران
داوطلب کنکور روانشناسی ارشد بالینی ۱۳۹۸

کاروان متحرک دختر کولی
تمام نوشته ها

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *