سفر خون آشامان به ماه | Vampires Trip To Moon

بی حرکت در جای خود ایستاده بود و نگاهش می‌کرد . خوابیده بود . حداقل این طور به نظر می‌رسید . پانی قبلا به او گفته بود که” هیچ وقت نمی‌توانند مطمئن باشند که دقیقا خوابند یا نه. البته پانی خیلی چیزهای دیگری هم به او گفته بود .

نمی‌توانست تا ابد صبر کند ، باید ریسک می‌کرد . روی دستش پرید و با خشونت و ظرافت پوستش را پاره کرد تا اینکه آن مایع سرخ پدیدار شد. شروع به مکیدن کرد. بو و طعم خون تمام وجودش را فرا گرفته بود . خون خوردن را دوست نداشت اما به خاطر غریزه اش و برای زنده ماندن مجبور بود بخورد . گاهی از خود بی خود می‌شد و یک سره می‌نوشید اما همیشه قبل از اینکه دیر شود به خود می‌آمد .  گفتگوی چند ساعت قبل خود با پانی را به خاطر آورد :

پانی  در حالی که با کفش‌هایی که اختراع خودش بود ور می‌رفت گفت : باید خیلی مواظب باشی ، حواست رو خیلی جمع کن تا می‌تونی خودتو نشون نده و یواشکی برو سراغشون … .

سِلنه زیاد به حرف‌های پانی توجه نداشت ، بیشتر کنجکاو بود که در مورد کفش‌ها بداند .او عاشق اختراعات عجیب و غریب پانی بود . در دل آرزو می‌کرد هر چه زودتر حرف‌های پانی تمام شود تا بتواند از او در مورد کفش‌ها بپرسد. اما پانی در مقابل سلنه احساس مسئولیت می‌کرد . هر چه باشد سلنه از او۴۰ روز کوچکتر بود . پانی سلنه را از زمانی که یک شفیره بود زیر نظر داشت . دلش می‌خواست او را به عنوان یک دوست برای خود حفظ کند . تا به حال ۳بار شوهر کرده بود . حالا همگی مرده بودند . با خودش فکر کرد : خوب حالا چه فرقی می‌کنه خلاصه که اونا هیچ وقت منو درک نمی‌کردند .

پانی ادامه داد : مثل یه پشه ی حرفه ای عمل کن ، باید سعی کنی اسیر غریزه ات نشی ، دو روز پیش دَربُد نتونست خودشو کنترل کنه  انقدر به خوردن ادامه داد که … .

سلنه به خود آمد . چشم از کفش‌ها بر داشت و گفت : که ؟ چی شد ؟

پانی نیشخند زد و گفت :بوم، منفجر شد، گیرنده‌های شکمش غیر فعال شدن ، وضعیتش از یه پشه له شده هم بدتر بود .

سلنه در حالی که می‌خندید گفت : اینم از مضررات پرخوری .نتیجه اخلاقی این داستان کمتر بخورید ، همیشه بخورید .

پانی قیافه اش را جدی کرد و گفت :  ولی این مسئله جدیه ، حواستو خیلی جمع کن ، نمی‌خوام فردا خبر منفجر شدن تو رو بشنوم .

سلنه سری تکان داد و دوباره به کفش‌ها خیره شده بود . به نظرش نگرانی پانی بی مورد بود . چرا باید پرخوری می‌کرد ؟ او در همان حال هم از خون خواری چندان دل خوشی نداشت .

بالاخره بر غریزه اش غلبه کرد و دست از خوردن کشید . بال‌هایش را بالا برد و به هوا پرید . با سرعت در هوا اوج گرفت و به سمت محل قرارش رفت . سلنه می‌دانست که از تمام پشه‌هایی که تا به حال دیده تند تر پرواز می‌کند . یک بار از پانی شنیده بود که سرعت پروازش۵/۲ کیلومتر در ساعت است اما معنی اش را نفهمیده بود . از دور جمعی از پشه‌ها را دید که کنار گلدان روی شیرینی‌ها نشسته اند . کم کم که نزدیک می‌شد آنها را می‌شناخت . سپید پر و سارشَک دو دوست جدید او به همراه شوهر‌هایشان سارخَک و موشه و البته خَموش دوست و دستیار پانی . یک جلسه شبانه دیگر . سلنه کنار پانی فرود آمد و گفت :موضوع داستان امشب چیه ؟ خواهش می‌کنم در مورد تارو مار و انواع و اقسام حشره کش‌ها و روش کشتارشون نباشه که قلب من ضعیفه .

سپید پر دست روی شکمش کشید و گفت : اصلا می‌خوای در مورد ظرف‌های آماده خون صحبت کنیم ؟ این طوری جلسه خوشمزه تره .

سارشک بد جنسانه گفت : اگه چنین چیزی داشتیم شرط می‌بندم تو یکی ، سر ده بال سلنه منفجر می‌شدی .

سلنه به همراه بقیه به مزه پرانی‌های سپید پر و سارشک می‌خندید . او می‌دانست که واحد اندازه گیری زمان پشه‌ها بال است ، این موضوع را هم طی کلاس‌های فشرده اش با پانی یاد گرفته بود . اما این که از واحد بال او استفاده می‌کردند باعث یک جور غرور خوشایند در او می‌شد .  وقتی خنده‌هایشان تمام شد ، پانی دوباره قیافه ای جدی به خود گرفت و گفت : من دارم می‌رم .

با شنیدن این حرف همه ساکت شدند . سلنه سکوت را شکست و گفت : کجا می‌خوای بری ؟

پانی قیافه اش از هر زمان دیگری مصمم تر شده بود .

– ماه .

قبل از اینکه سلنه بتواند بپرسد که ماه کجاست ، سپید پر گفت : من فکر می‌کردم ده روز پیش تو رو منصرف کردیم .

خموش با نگرانی به پانی نگاه کرد و گفت : اما پانی تو که می‌دونی خیلی کار سخت و خطرناکیه ممکنه تویه راه بمیری .

سارشک سرش را تکان داد و گفت : خیلی دوره خیلی دور .

خموش گفت : کاهش دما ، کمبود هوا و …. .

سپید پر به میان حرف خموش پرید و گفت : پرنده‌ها .

سارخک و موشه که از همه جوانتر و بی اطلاع تر بودند فقط به یکدیگر نگاه می‌کردند . برای آنها درک بقیه سخت بود . پشه‌های نر هیچ وقت بیشتر از ۷ روز زنده نمی‌ماندند بنابراین آنقدر فرصت نداشتند که به این چیز‌ها فکر کنند . سلنه که کاملا گیج شده بود گفت : یکی نمی‌خواد به من توضیح بده که قضیه چیه ؟

همه رویشان را به سمت سلنه برگرداندند و پانی شروع کرد به توضیح دادن : ماه دایره ی گرد و نقره ایه که از خودش نور میده ، شبا میشه اونو با تلسکوپ دست ساز من دید . از وقتی لارو بودم دلم می‌خواست برم ماه .

سارشک با اعتراض اضافه کرد : اونم فقط به خاطر اینکه فکر می‌کنه این کلمه رو از زبون مادرش شنیده … اما خودشم می‌دونه که این امکان نداره چون اون موقع فقط یه تخم بوده !

پانی بی توجه به اعتراض سارشک گفت : به هر حال من می‌خوام برم ماه . کی می‌دونه تا کی زنده ام ؟ فردا ؟ پس فردا ؟ شایدم امشب . هر لحظه ممکنه با یه حشره کش مسموم بشم ، یا یه چیزی روی سرم بیافته و لهم کنه . دلم می‌خواد حداقل برای رسیدن به ماه تلاش کنم . شاید این سفر تبدیل به بزرگترین کشف تاریخ پشه‌ها بشه .

سلنه حس خوبی داشت . به نظرش رفتن برای یافتن ماه خیلی جذاب تر از زندگی تکراری و کسالت بارشان بود . بنابراین گفت : منم میام .

سارشک با هر شش پایش بر سرش کوبید و گفت : وای سلنه تو دیگه نه .

یک ربع بعد آنها آماده سفر بودند . همگی در آستانه پنجره ای نیمه باز جمع شده بودند . سلنه و پانی معلق در هوا پرواز کنان با دوستانشان وداع می‌کردند . سلنه یک کوله پشتی قرمز روی دوشش گذاشته بود که دفترچه خاطراتش داخلش قرار داشت . پانی هم یک تلسکوپ را به گردن آویخته بود . سبک سفر می‌کردند چون باید ارتفاع زیادی را بالا می‌رفتند .

سپید پر گفت : مواظب خودتون باشید .

سارشک با اینکه مطمئن نبود آنها به حرفش گوش می‌کنند ،اضافه کرد : و اگه احساس خطر کردید ، سریع برگردید .

پانی و سلنه با لبخند سری تکان دادند و از میان پنجره باز بیرون رفتند . ساختمان‌های بلند و کوتاه آنها را احاطه کرده بود . سلنه خیلی سریع بال می‌زد اما سعی می‌کرد سرعتش را با پانی تنظیم کند . جریان هوا خیلی سریع از کنارشان رد می‌شد و آن دو به سمت آسمان پر ستاره می‌رفتند . سلنه نمی‌توانست ستاره‌ها را ببیند ، فقط می‌توانست چند متر جلو تر را ببینید . ولی پانی با تلسکوپ ماه را می‌دید . از کنار چند ساختمان ده و پانزده طبقه گذشتند و رفته رفته تعداد ساختمان‌ها در آن ارتفاعی که آنها پرواز می‌کردند کم می‌شد . سلنه بلند طوری که پانی بشنود گفت : چقدر طول می‌کشه به ماه برسیم .

پانی صادقانه گفت : راستش نمی‌دونم .

سلنه متعجب شد . این اولین بار بود که پانی چیزی را نمی‌دانست . وقتی پانی قیافه متعجب سلنه را دید گفت : برای همینه که دلم میخواست برم به ماه .

سلنه گفت : قضیه مادرت چیه ؟ راسته که تو از مادرت شنیدی که گفت ماه ؟

پانی از حرکت ایستاد و سلنه هم پشت سرش متوقف شد . هر دو رو به روی هم معلق در آسمان بال می‌زدند . پانی نگاهش را به زمینی زیر پایشان ، دوخته بود . سلنه متوجه شد که پانی سعی می‌کند تصمیم بگیرد که به این سوالش پاسخ بدهد یا نه . پانی در دل با خود گفت : اون باید بدونه .

-من یه فرضیه دارم ، قبلا بهت گفته بودم که ما هیچ وقت والدینمونو نمی‌بینیم چون اونا ما رو به دنیا میارن و بعد از تخم گذاری می‌رن . ولی احساس می‌کنم که مادر من می‌خواست منو راهنمایی کنه . کی می‌دونه ؟ شاید همه والدین ما بعد از به دنیا آوردن ما به ماه رفته باشن . اگه مادرم مثل من طول عمرش زیاد بوده باشه ، یعنی اگه … شاید … .

در یک آن سلنه خشک شد . تصور می‌کرد که دیگر توان بال زدن ندارد . فرضیه پانی چنان او را شوکه کرده بود که سرش گیج می‌رفت .

سلنه در حالی که از هیجان نفس نفس می‌زد گفت : یعنی … یعنی منظورت اینکه ما داریم می‌ریم که مادر و پدرمون رو پیدا کنیم .

پانی گفت : البته به دیدن پدرهامون زیاد امید ندارم ، اما مادرامون … شاید .

سلنه آماده شد چیزی بگوید اما صدای بال‌های بزرگی هر دو آنهارا از جا پراند . پانی فریاد کشید : تند بال بزن ، سلنه ، تند .

گنجشگ به سمت سلنه و پانی یورش برد و از اینکه توی آسمان برای خودش غذا پیدا کرده ، هیجان زده شده بود . سلنه و پانی یک سره بال می‌زدند و امیدوار بودند که سرعتشان از گنجشگ بیشتر باشد . سلنه با تمام وجود تقلا می‌کرد و کم کم سرعتش بیشتر از پانی شد . گنجشک دهانش را باز کرد و به سمت پانی یورش برد . سلنه سرش را برگداند و در یک لحظه احساس کرد که گنجشگ پانی را به دهان گرفت . اما پانی تغییر جهت داده بود . سلنه نفس راحتی کشید و قبل از اینکه گنجشگ قصد کند که او را به جای پانی بگیرد اوج گرفت . کمی‌جلوتر ، روی لبه ی پنجره ی طبقه ی چهل و پنجم یک ساختمان فرود آمد و منتظر ماند . لحظاتی بعد صدای پانی را شنید که از دور شنیده می‌شد . ناگهان دلش لرزید . درست مثل اینکه یک نفر از روی قلبش رد شده باشد . صدای پانی واضح نبود اما  دلهره ای خاص در دل او انداخته بود . بال بال زنان کمی‌در هوا اوج گرفت و اطراف را نگاه کرد . بالاخره پانی را از دور دید که از سمت غرب به سمتش می‌آید . هیچ گنجشکی پشت سرش نبود . حالا که پانی را سالم دیده بود نفس راحتی کشید و مشتاقانه منتظر ماند تا پانی به او برسد .

پانی نفس نفس زنان به سلنه رسید و گفت : پیداش کردم ، پیداش کردم .

سلنه گیج شده بود .

-چیو پیدا کردی ؟

پانی برای اینکه بهتر نفس بکشد چند بار سرفه کرد .

-ماه رو می‌گم ، پیداش کردم .

سلنه اصلا باورش نمی‌شد که به این زودی به ماه رسیده باشند . با خودش فکر کرد : چقدر راحت و آسون بود !

پانی قبل از اینکه سلنه فرصت کند کلمه ای بگوید ، توضیح داد : وقتی از دست اون پرنده مزاحم فرار می‌کردیم یهو به چشمم خورد . البته یکم عجیبه که انقدر زود بهش رسیدیم ، ولی شاید من تو محاسباتم اشتباه کردم .  به هر حال اون اونجاست ، اون طرف ، بالای اون ساختمون بلند . درست نوکشه .

و بدون اینکه به سلنه مهلت دهد ، به همان طرفی که اشاره کرده بود پرواز کرد . آن دو از کنار شیشه‌های ساختمان یکراست به سمت بالا پرواز می‌کردند . طوری می‌رفتند انگار در تمام دنیا فقط یک جهت وجود داشت ، آن هم فقط بالا بود . سلنه بالاخره قادر به دیدن ماه شد . یک دایره بزرگ و نورانی درست همان طوری که پانی گفته بود . گاهی کم نور می‌شد و گاهی پر نور . پس از لحظاتی نفس گیر آن‌ها به ماه رسیدند . اما نه خبری از مادر و پدرشان بود و نه هیچ پشه ی دیگری . آنجا فقط دو شاپرک بودند که خود را به ماه می‌کوبیدند . پانی رو در روی ماه آرزو‌هایش که در واقع همان چراغ برج مخابرات بود ، در هوا معلق قرار گرفت . سلنه سر برگرداند و به پانی نگاه کرد . خواست چیزی بگوید ، اما صدایی از دهانش خارج نشد . صدای تق تق برخورد‌های شاپرک‌ها تنها صدایی بود که سکوت شب را می‌شکست . پس از چند لحظه سکوت دو پشه  ، پانی در حالی که هنوز به ماه رویاهایش خیره شده بود نجواکنان گفت : همه چیز تویه یه بال به هم زدن نابود شد ، ماه رو پیدا کردیم ولی ؟ خوب انگار فرضیه من غلط از آب در اومد .

سپس رویش را به سمت سلنه برگرداند و لبخند تلخی زد . برایش سخت بود که باور کند رویای پیدا کردن مادرش برای همیشه نابود شده ، کم کم داشت به این فکر می‌کرد که ای کاش هیچ وقت این سفر را شروع نمی‌کرد . حداقل قبل از آن رویای زنده بودن مادرش را داشت . سلنه سعی کرد او را دلداری بدهد : ولی ما ماه رو پیدا کردیم . این یه کشفه بزرگه . اسمتو توی کتابای پشه‌ها می‌نویسن .

در این لحظه یکی از شاپرک‌ها از ادامه برخورد‌هایش با چراغ باز ایستاد و رو به آن دو گفت : ماه ؟ ولی این که ماه نیست .

شاپرک دوم هم به او پیوست و گفت : آره این نیست .

پانی که انگار پرتوی امیدی تازه در دلش راه پیدا کرده بود ، گفت : پس این نیست ؟ خودشه ؟ پس من تو محاسباتم اشتباه نکردم .

شاپرک اولی گفت : این یه چراغه … ماه یه ستاره است . برای رفتن به ماه … .

و در یک لحظه از ترس صدا در گلویش خفه شد . یک دسته پرنده که اصلا معلوم نبود از کدام دسته پرنده بودند به آنها حمله کردند و هر دو شاپرک را با نوک‌هایشان گرفتند . سلنه وحشت زده فریاد زد : پانی .

اما پانی برای همیشه رفته بود . سلنه در بال‌هایش احساس ضعف کرد . یک پرنده ی دیگر به سوی او شیرجه رفت و سلنه با بال‌هایی لرزان جا خالی داد و در حالی که اشک می‌ریخت به سرعت از آنجا دور شد . با خودش تکرار می‌کرد : پانی رفته ، پانی رفته … پانی … نه … نه … .

اشک‌هایش دیدش را تار کرد و او محکم با شیشه ی یکی از ساختمون‌ها برخورد کرد و روی لبه پنجره افتاد .پاهایش را به زمین می‌کوبید و هق هق کنان گریه می‌کرد .

– پانی ، نه تو نمردی ، ما هنوز ماه واقعی رو پیدا نکردیم . پانی ، نه ، نه ، نه .

بی اختیار دفترچه خاطراتش را از کوله پشتی اش بیرون آورد . تند تند شروع به نوشتن کرد . قطره‌های اشک مرتب دفترش را خیس می‌کرد ، اما او همچنان به نوشتن ادامه می‌داد . سعی داشت همه چیز را بنویسد . ماجرای سفر ، فرضیه پانی و چراغ نورانی . انگار می‌دانست که تا لحظاتی دیگر حتما خواهد مرد . وقتی نوشته‌هایش تمام  شد ، نفس عمیقی کشید و روی دفترچه اش به خواب ابدی رفت . پنجره ای که بدن بی جان سلنه کنار دفترچه خاطراتش افتاده بود ، خانه ی یک پشه ی نویسنده معروف بود . بعد‌ها او با انتشار کتاب خاطرات سلنه ایزد ماه ، کتابی که با ترکیب تخیلاتش و خاطرات سلنه نوشته بود ، یکی از معروف ترین نویسنده‌های تاریخ پشه‌ها شد . ده‌ها بعد یک گروه جستوجوگر به ماه واقعی فرستاده شدند اما همگی پس از گذشتن از اتمسفر زمین کشته و یا ناپدید شدند . تاکنون هیچ کس نتوانسته بفهمد که آیا واقعا مادر پانی در لحظه ترک او واژه ماه را گفته است یا نه ؟!

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *