سفرنامه: به سوی باکو! (بخش اول)

قدم اول- رفتن یا نرفتن! مسئله این است.

هیچ وقت با خودم به این فکر نکرده بودم که اولین سفر خارجیم دقیقا قراره چه شکلی باشه. از یه نظر این موضوع نهایتاً به نفعم تموم شد چون اگه تصویر خاصی از این اولین سفر توی ذهنم داشتم قطعاً ناامید و دلسرد از این سفر بر می‌گشتم. سفرهای پی در پی داخلی توی این دو سال بهم یاد داده که خیلی انعطاف پذیر باشم و با آغوش باز در انتظار غیرمنتظره ترین اتفاقات. با اینکه توی دو سال اخیر این همه سفر رفتم، ذهنم حول و هوش سفر خارجی نمی‌چرخید، هنوز داشتم تغییرات خودم رو هضم می‌کردم و از آزادی جدیدیم لذت می‌بردم. حس می‌کردم سفر خارجی پول بیشتری می‌خواد و ریسک بیشتری هم برام داره. جاش توی آینده‌های دورتری بود. چجوری می‌خواستم خانواده ام رو قانع کنم که می‌خوام سفر خارجی رو تجربه کنم؟! هر از گاهی که بحث سفر خارجی می‌شد بهش فکر می‌کردم و توی همین تصورات بودم که اوایل زمستون پیشنهاد سفر باکو با تورهای دالاهو از طرف مامانم روی میز اومد و منم با یه دو دو تا چارتای سریع به استقبالش رفتم و همون مسیری رو در پیش گرفتم که توی سفرهای داخلیم در پیش گرفته بودم، یعنی «شروع تجربه سفرهای خارجی با خانواده» و «به وجود آوردن تصور اولیه از این نوع سفرها» و در ادامه «قدم گذاشتن توی مسیر اعتمادسازی.»

توی جامعه ما سفر کردن برای یه دختر از یه طبقه متوسط با یه خانواده معمولی همیشه فرآیند پیچیده تری نسبت به یه پسر داره. نمی‌خوام بابت این موضوع گله و شکایت کنم، در عوض ته دلم خوشحالم که موانع مختلف نتونست من رو از سبک زندگی ای که دلم می‌خواد، منصرف کنه. با اینکه آخرین سفرمون با تورهای دالاهو بازم نشون داده بود که خیلی خونواده خوش سفری نیستیم و شب یلدا اون طوری که تصور می‌کردیم پیش نرفت، من تصمیم گرفتم این سفر رو با خانواده برم.

 

قدم دوم – جمع آوری اطلاعات، پاسپورت، ویزا، عوارض، دلار و منات گران می‌شود!

حقیقتش رو بخواید من قبل از سفر تحقیقات گسترده ای در مورد باکو انجام ندادم و برای این کار دلیل خوبی هم داشتم: مدیریت سفر با من نبود!

جمع آوری اطلاعات و برنامه ریزی توی سفری که مدیریتش با شما نیست در کنار فوایدش معایبی هم برای من داشت و اون این بود که اونوقت می‌دونستم چی رو دارم از دست می‌دم! احتمال چنین چیزی توی تورهایی از این دست و به خصوص توی سفرهای خانوادگی زیاده و برای همین من تصمیم گرفتم فقط به شکل روزنامه وار نگاهی به لیست دیدنی‌های باکو بندازم ( در این راستا نوشته‌های پری توی سایت سبک تر رو در مورد باکو خوندم که شباهت جالبی با سفر من داشت) و تا یک روز قبل از سفر هم به ویدئوهای دیدنی‌های باکو دست نزدم. من تصمیم گرفتم این سفر شهری خارجی رو به یه سفر ماجراجویانه شخصی تبدیل کنم، به طوری که هر چیزی که می‌دیدم برام جدید باشه و هر چیزی که برام جذابه رو برم در موردش بخونم و بپرسم و بیشتر بفهمم. اتفاقی که بعد از ثبت نام و پرداخت پول تور باکو برای ما افتاد این بود که در طول سه ماه هزار بار تغییرات توی مسائلی مثل عوارض و قیمت ارز اتفاق افتاد. اول گفتن عوارض پلکانی می‌شه و بعدش قیمت دلار همین جوری رفت بالا! ما نمی‌دونستیم دلار بخریم یا منتظر بمونیم وضع بهتر بشه. خیلی‌ها در حین سفر بهم پیام دادن و ازم خواستن در مورد فرآیند ویزا بنویسم اما مشکل این بود که ما فقط اسکن پاسپورت‌ها و عکس‌ها رو برای دالاهو فرستادیم و دیگه جز پرداخت عوارض برای مرز بیله سوار توی بانک ملی کاری انجام ندادیم و اونا خودشون توی ماشین ویزاها رو در اختیارمون گذاشتن. (به همین خاطر من تحقیقات تکمیلی انجام دادم در مورد این مسئله مفصل توی یادداشت راهنمای کاربردی سفر به باکو میارمش اما با این حال کوتاه براتون می‌گم: خیلی راحت می‌شه ویزای آنلاین آذربایجان رو از سیستم آسان ویزا (ASAN Visa) گرفت. برای گرفتن این ویزا فقط باید اسکن پاسپورتی که حداقل شیش ماه اعتبار داره و هزینه ویزا رو (که تا شیش دی ۹۶ بیست و چهار دلار بود!) داشته باشید و به این سایت مراجعه کنید و توی مدت یه روز تا سه روز کاری ویزایی با نود روز اعتبار بگیرید که البته مثل ویزای عادی فقط سی روز اجازه اقامت بهتون می‌ده. ) دالاهو تصمیم گرفت ما رو از مرز آستارا راهی باکو نکنه چون طبق تجربه می‌دونست توی سال تحویل اونجا خیلی شلوغه و به همین خاطر راه ما طولانی تر شد. خرید دلار و منات رو هم توی دو بازه زمانی تجربه کردیم. دو ماه قبل از سفر و یک هفته قبل از سفر و همون طور که حتما خودتون هم حدس می‌زنید اوضاع بدتر و بدتر شد پس اگه شما هم از این نوع درگیری‌ها داشتید ترجیحا صبر نکنید!

قدم سوم- روز حرکت

تا حالا لحظه تحویل سال مشغول عوض کردن لباس بودین؟ یا تا حالا شده وقتی صدای ترکیدن توپ لحظه تحویل سال رو می‌شنوید، به خودتون بیاید و ببینید که ای بابا! هنوز شلوار پام نکردم! ما باید بلافاصله بعد از تحویل سال راه میافتادیم سمت ونک تا از اونجا سوار اتوبوس‌های تور بشیم. یکی از فوت و فن‌های مسافرت با تور و چیزی که بعد از یکی دو بار سفر کردن با تور متوجه می‌شید اینه که هنوز این نقطه ضعف توی تورهای ایرانی هست که جاتون رو از قبل نمی‌تونید توی اتوبوس مشخص کنید و این باعث مشکلات ثانویه ای می‌شه که ممکنه زن و شوهرها یا دوست‌هایی که با هم اومدن سفر توی اتوبوس ناچار به جدا نشستن از همدیگه بشن و این موضوع توی سفرهای طولانی مثل این سفر اهمیت زیادی داشت و برای همین ما خودمون رو اولین نفر به محل قرار رسوندیم. گرچه، نهایتا فایده خاصی برامون نداشت چون من و خواهرم فداکاری کردیم و جامون رو به یه زن و شوهر دادیم و جدا از هم نشستیم! وقتی یه ربع بعد از تحویل سال اسنپ گرفتیم(بله! حتی توی چنین ساعاتی هم آدم‌هایی هستن که دارن کار می‌کنن!) توی تهران به اون شلوغی، توی خیابون‌ها، توی کوچه‌ها و توی بزرگراه‌ها پرنده پر نمی‌زد. اون همه آدم کجا رفته بودن؟! حیرت انگیز نیست که سنت و فرهنگ انقدر بتونه تاثیرگذار باشه که تمام این آدم‌ها رو مجبور کنه در اون لحظات توی خونه‌هاشون باشن یا توی جاده‌ها به سمت یه تعطیلات نوروز خوب؟ اونم درست همین تهرانی که تا ۲۴ ساعت قبل طوری توی خیابون‌ها و بازاراش شلوغ بود که جای سوزن انداختن نبود؟! ما نیم ساعتی توی ایستگاه اتوبوس با چمدون‌های بزرگمون نشستیم و من مات اون فضا و سکوت میدون ونک و خیابون برزیل شده بودم تا اینکه اولین مسافرهای یکی دیگه از گروه‌های تور باکو از راه رسیدن. با عیدتون مبارک و سال نوتون مبارک تیر بارونشون کردیم و این چرخه همین طوری با اومدم باقی مسافرا ادامه پیدا کرد. هیجان و خوشحالی سال نو و اون حس حالا که سال نوئه بیایم به همدیگه حال خوب بدیم توی هوا موج می‌زد! آخه چطوری می‌شه؟ همین آدم‌ها بیست و چهار ساعت پیش به همدیگه اخم می‌کردن و توی ترافیک برای هم بوق می‌زدن و فحش می‌دادن و نسبت به هم بی اعتماد بودن اما یه قانون نانوشته توی ذهن همه بود که الان باید خوشرو باشن. اگه این قانون نانوشته می‌تونه این لحظات رو این شکلی کنه، چرا نتونه باقی لحظات رو هم به همین شکل تغییر بده؟! هیچ وقت بهش فکر کردین که چقدر قدرت عظیمی‌توی فرهنگ می‌تونه باشه؟ توی طرز تفکر و دیدگاه جمعی و فردی؟ با اینکه دارم قدم به قدم براتون داستان این سفر رو تعریف می‌کنم می‌خوام بپرم به یکی از روزهایی که توی باکو بودیم و یکی از مجموعه عکس‌های مورد علاقه ام رو نشونتون بدم که هنوزم با دیدنشون پیش خودم خوشحال می‌شم که این صحنه رو ثبت کردم و اون حال خوب رو با دیدنش دوباره و دوباره تجربه می‌کنم. دختری که توی عکس می‌بینید یه بچه ی کم سن و سال نیست، یه خانوم بزرگساله! یه خانوم سی یا چهل ساله که رها، آزاد و خوشحال با عروسک‌های جشن نوروزی میدون فانتن باکو می‌رقصید. به نظرم چیزی که باعث خلق چنین صحنه ای شده اون تفکریه که توی این جامعه موج می‌زنه. اون فرهنگ خوشحال بودن. دیروز که داشتم سفرنامه منصور ضابطیان رو در مورد پاریس می‌خوندم به یه قسمت خیلی جالب رسیدم که دقیقا وصف همین موضوع بود. نوشته بود «توی پاریس اول کارناوال رو می‌گیرن و بعد مناسبتش رو مشخص می‌کنن.» فرهنگ خوشحال بودن بدون هیچ دلیلی توی این جامعه‌ها جا افتاده است اما برای ما نه. چه ده سال پیش که منصور ضابطیان داشت سفرنامه پاریس رو می‌نوشت، چه الان که من دارم سفرنامه باکو رو می‌نویسم و به نظرم ما ایرانی‌ها به قدر کافی سفر نکردیم و به قدر کافی پخته نشدیم که به این حقیقت برسیم که برای خوشحال بودن نباید حتما دنبال دلیل گشت. سعی تمام این مدت می‌دونست اشکال ما کجاست: «بسیار سفر باید تا پخته شود خامی، صوفی نشود صافی تا درنکشد جامی.»

درباره آرزو ویشکا

عاشق زندگی کردنم و به همین دلیل در طول زندگیم به چیزهای متنوعی علاقه مند بودم. من یه مسافرم، یه جستجوگر و یه ماجراجو. دهه اول زندگیم خواستم و تلاش کردم که نقاش بشم، از دهه دوم زندگیم تصمیم قطعی گرفتم که یه نویسنده بشم و همزمان قدم های اولم رو به سمت دنیای روانشناسی برداشتم و توی دانشگاه با خوندن هفت ترم شیمی کاربردی از مسیر اصلی زندگیم منحرف شدم اما خوشبختانه شجاعتش رو پیدا کردم که از این باتلاق در بیام و به مسیر مورد علاقه ام برگردم و حالا ترم شش مترجمی زبان انگلیسی باشم تا وقتم رو به ترجمه خبر و داستان بگذرونم، مترجم سینمای هنر و تجربه باشم و به عشق های دیرینم بپردازم. برای ادامه این راه می خوام برای ارشد روانشناسی بخونم و در کنارش جدی و جدی تر بنویسم.

مترجم و دستیار امور بین الملل سینمای هنر و تجربه
مترجم نوپای کتاب و داستان های ادبی
مترجم آزاد
دانشجوی انصرافی شیمی کاربردی
دانشجوی ترم ششم مترجمی زبان انگلیسی
فراگیر دوره های راهنمای طبیعت گردی موسسه ارسباران
داوطلب کنکور روانشناسی ارشد بالینی ۱۳۹۸

کاروان متحرک دختر کولی
تمام نوشته ها

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *