روایتی از یک فرود در چاک رود

تا آخرین لحظه از اینکه می‌خواستم تجربه اش کنم یا نه مطمئن نبودم. اصلا تصمیمی‌نداشتم و خودم رو هم مجبور نمی‌کردم که تصمیمی‌بگیرم. فقط می‌خواستم قدم به قدم جلو برم و از خودم بپرسم: دوست دارم؟
و همین شکلی بود که قدم به قدم به لبه پرتگاه نزدیک تر شدم و پریدم پایین.
دوست دارم؟ آره. دوست دارم؟ آره. دوست دارم؟ آره. دوست دارم؟ آره. دوست دارم؟ آره. دوست دارم؟ آره. دوست دارم؟ آره.
و توی نقطه ای بودم که باید می‌پریدم. از ارتفاع نمی‌ترسیدم اما توی شنای بعد از پریدن نمی‌تونستم کامل به خودم اعتماد کنم. نمی‌تونستم به خودم تکیه کنم و بگم بعدش خودم رو جمع می‌کنم و احتمال غرق شدنم نیست! دوست داشتم غرق بشم؟ نه. به بچه‌ها می‌تونستم تکیه کنم که اگه نتونستم شنا کنم بکشنم بیرون؟ فاصله تا جایی که بشه راحت راه رفت کم بود و حتی اگه کم نبود می‌دونستم که می‌تونم بهشون اعتماد کنم. دوست داشتم اعتماد کنم؟ آره. باید جوری می‌پریدم که به سنگا نخورم. یه بار دیگه از خودم پرسیدم: آرزو دوست داری پریدن توی دره رو تجربه کنی؟ آره.
و پریدم. برای ۲ ثانیه طولانی همه چیز آهسته شد، آدرنالین پاشید توی صورتم و من فقط پاهام رو می‌دیدم که به آب نزدیک می‌شد و بعد من توی آب بودم و زور جریان آب به قدری زیاد بود و احتیاج من به اکسیژن به قدری شدید که انگار از دنیای واقعی جدا شده بودم. محمد اعجازی تعبیر شگفت انگیزی از اون لحظه کرد. گفت وقتی می‌پری انگار یهو دو نفر می‌شید. اونی که اون هم فکر و حساب و کتاب توی سرش داشته و می‌ترسیده اون بالا می‌مونه و اون یکی می‌پره توی آب. انگار ترس‌ها و دلمشغولی‌هات رو جا می‌ذاری بالای صخره‌ها. فکر کنم راست می‌گفت چون یه صدای ضعیف از پشت سرم شنیده بودم که گفته بود: چییییکار کردی؟!
وقتی محمد من رو از توی آب کشید بیرون و چهار دست و پا تا ساحل رفتم، به قدری آدرنالین توی بدنم بود که احساس می‌کردم خون توی رگام منجمد شده و فلج شدم. این درجه از آدرنالین رو توی زندگیم تجربه نکرده بودم. حتی الان که دارم می‌نویسم وقتی بهش فکر می‌کنم دوباره سر درد اون لحظه ام بر می‌گرده. محمد هراتیان گفت: تو قابلیت پرنده شدن داری.
از مهسا پرسیدم: چرا؟
گفت: از بس سبک بودی یکم رفتی بالا وقتی پریدی و یکم طول کشید بیای پایین.
از ذهنم گذشت که اگه هیجان فرود اینه، یعنی هیجان پرواز از چه جنسیه. دوست دارم یه روزی امتحانش کنم؟ اون لحظه که اونجا نشسته بودم و به ارتفاعی که ازش پریده بودم نگاه می‌کردم نمی‌خواستم در موردش تصمیم بگیرم. بهتره آدم قدم به قدم پیش بره. دوست داشتم؟

می‌خواستم روز عید ۹۸ کجا باشم؟ می‌خوام دقیقا توی سال نو کی باشم؟ وقتی بر می‌گردم و به سالی که گذشت نگاه می‌کنم، می‌خواستم دقیقا چه چیزهایی ببینم؟
منظورم یه چیز کلی یه گوشه‌ای از ذهنمون نیست. هر چقدر نقشه راهمون مبهم‌تر باشه، نتیجه‌اش هم کج و کوله‌تره.
من هر سال برای خودم یکسری چالش تعیین می‌کنم تا یکسری ضعف‌های زندگیم رو رفع کنم. ۵ سال پیش دنبال این بودم که وارد اجتماع بشم. سال بعدش دنبال کار بودم و سال بعدش می‌خواستم برنامه‌ریزی کردن و طبق برنامه ریزی پیش رفتن رو یاد بگیرم. یادگیری این موضوع برام ۲ سال طول کشید. حالا می‌تونم ادعا کنم یکم به اون چیزی که می‌خواستم نزدیک‌تر شدم. حالا چی؟ از یه جایی به بعد آدم باید خیلی دقیق‌تر بشه.

وقتی توی این نقطه وایساده بودم و به این تنگه چشم دوخته بودم، پر از حس‌های متغیر بودم. دلم می‌خواست برم و شگفتی‌های پشت این پیچ رو کشف و درک کنم، دلم‌ می‌خواست بدونم آرزو بعد از رفتن و برگشتن چه شکلی می‌شه. دو بار تا نیمه راه رفتم و از یه جا به بعد یهو زیر پام خالی می‌شد و عمق آب قدم رو رد می‌کرد و می‌دیدم خیلی خوب هم شنا بلد نیستم.
نه. الان نمی‌خوام بهتون بگم که یهو اراده کردم و شنا کردم و رفتم توی دلش. نه! محدودیتم رو پذیرفتم. جلیقه نجات شنا پوشیدم و رفتم توی دل تنگه و لذت بردم از تمام شگفتی‌هاش…
و عاشق آرزویی شدم که از اون تنگه در اومد.
تا حالا یه همچین کاری برای خودتون کردید؟ ترس‌هاتون رو توی آغوش گرفتید؟
از انجام یه کاری ترسیدید ولی بازم انجامش داده باشید؟
بیشتر امتحانش کنید.
برنامه منم همینه. نقشه راهم رو بکشم و از سختی و بزرگی کارهایی که برای رسیدن به اهدافم باید انجام بدم تا مغز استخون بترسم و از میزان زمانی که باید صرفشون کنم نفسم بند بیاد ولی روزی یه قدم به سمتشون بردارم.
و اگه به شنا کردنم شک دارم، یه جلیقه بردارم.
جلیقه‌هاتون رو برداشتید؟

درباره آرزو ویشکا

عاشق زندگی کردنم و به همین دلیل در طول زندگیم به چیزهای متنوعی علاقه مند بودم. من یه مسافرم، یه جستجوگر و یه ماجراجو. دهه اول زندگیم خواستم و تلاش کردم که نقاش بشم، از دهه دوم زندگیم تصمیم قطعی گرفتم که یه نویسنده بشم و همزمان قدم های اولم رو به سمت دنیای روانشناسی برداشتم و توی دانشگاه با خوندن هفت ترم شیمی کاربردی از مسیر اصلی زندگیم منحرف شدم اما خوشبختانه شجاعتش رو پیدا کردم که از این باتلاق در بیام و به مسیر مورد علاقه ام برگردم و حالا ترم شش مترجمی زبان انگلیسی باشم تا وقتم رو به ترجمه خبر و داستان بگذرونم، مترجم سینمای هنر و تجربه باشم و به عشق های دیرینم بپردازم. برای ادامه این راه می خوام برای ارشد روانشناسی بخونم و در کنارش جدی و جدی تر بنویسم.

مترجم، مسئول سایت انگلیسی و دستیار امور بین الملل سینمای هنر و تجربه
مترجم نوپای کتاب و داستان های ادبی
مترجم آزاد
دانشجوی انصرافی شیمی کاربردی
دانشجوی ترم آخر مترجمی زبان انگلیسی دانشگاه بین المللی امام خمینی قزوین
فراگیر دوره های راهنمای طبیعت گردی موسسه ارسباران
داوطلب کنکور روانشناسی ارشد بالینی ۱۳۹۸

کاروان متحرک دختر کولی
تمام نوشته ها

2 دیدگاه در “روایتی از یک فرود در چاک رود

  1. سلام عالی بود! مخصوصا اینکه خودم چون سنگ نوردی کار کردم تجربه اینجور پریدن با‌هارنس رو دارم
    نوشته‌هاتون عالی هستن ادامه بدید

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *